یکـــی گفـتا که مَن ربُّک تَعالـــــی؟

برآمـــد از دل مجـــنـــون یـکــی آه


دیگر گفتا که ایمــانـــت کدام است؟

بگـــفتا هر که را لیـــــلا نام است


نکـــیر از وی چنین احوال بشـنید

بـــه در بار خـــــدا زار نالـــــــــید


بــگـــفــــتا ای حّــــی بیـــــچون!

چه سازیم چارهء بیچاره مجـنون؟


نداء آمد که دست از وی بدارید

سَری شوریده با ناخون مخوارید


همه ذرات عالم در حساب اســـت

ولی لیلی و مجنون بی حساب است


چو مجنون شد به خلوت خانهء خاک

نـــــــدا آمـــــد زحّــــی ایـــزد پاک


که مجنــــون چـــه آوردی به درگاه؟

بـــزد آهـــی بگفـــــتا وای لیــــلا


چنــانم شـــوری لیلا در ســرم بود

کجا پروائی روز محشـــــرم بــــود


به من دادی همین خود را نشـــانه

میــــانه کـردی تو لیلا را بــــهانه


کجـــائی کــه دل ربائــــی لیـــلا؟

خودت بودی همان در جان لیــلا


به صحرای قیــــامــت خانه سازم

در خــانه به لیـــــلا عشــق بازم


خـداوندا به حق سـورهء نـــــون

رسانی دست لیلــی را به مجنون


الا ای عطّار خوش گفتـار باشی

وزین گفتار بر خـوردار باشــی


شاعر: شیخ فریدالدین " عطّار"